Laat ik maar meteen eerlijk zijn:
ik geloof niet in ceremonies waarin de spreker belangrijker is dan het stel.

Ik heb er genoeg gezien. Mooie woorden, vaste formats, een verhaal dat eigenlijk overal wel zou kunnen worden verteld. En steeds dacht ik hetzelfde: maar waar zijn zíj gebleven?
Dat moest anders. En dus doe ik het anders.

Ik ben extravert, nuchter en enthousiast — en vooral iemand die graag luistert. Echt luistert. Naar jullie, maar ook naar de mensen om jullie heen. Want juist daar zitten de verhalen die kloppen. De herkenning. De momenten waar mensen later nog om lachen.

Een ceremonie mag licht zijn. Er moet humor in zitten.
Maar wel humor die ergens over gáát. Geen losse grapjes om het lachen, maar dingen die waar zijn. Die raken. En die je onthoudt.

Ik vind het belangrijk dat jullie je meteen op je gemak voelen. Dat het gesprek vanzelf loopt. Dat het gezellig is, maar ook inhoud heeft. Zodat ik jullie niet “invul”, maar leer kennen. Wie jullie zijn, hoe jullie elkaar aanvullen, wat jullie typeert.

Of dat nu in het Nederlands, Engels of Duits is — dat maakt voor mij geen verschil. Het verhaal blijft persoonlijk. En altijd van jullie.

Ik werk alleen, omdat ik alles zelf wil doen. Van het eerste gesprek tot het moment waarop jullie elkaar aankijken en denken: ja… dit klopt.

Geen standaard ceremonie.
Geen spreker op de voorgrond.
Maar een moment dat voelt als jullie.

Ja, toch?!